Bijna haar hele pubertijd had de Emmeloordse Marloes Kwakman (35) dagelijks hoofdpijn. Doktersbezoeken namen haar klachten niet weg: ‘Je zit in de pubertijd’, zeiden ze. ‘Als je iets in je hoofd hebt, dan voel je dat niet. Heel misschien heb je migraine. En dan kreeg ik weer een medicijn mee.’

Maar de hoofdpijn hield aan en toen ze op haar negentiende een CT-scan onderging, bleek dat er iets anders aan de hand was: ‘Ik had een vaatkluw in mijn hoofd, een misvormd bloedvat.’ Een dertien uur durende operatie volgde. Daarna herkende Marloes zichzelf niet meer terug: ‘Ik was opstandiger en emotioneler geworden, en ik was ook de helft van mijn gezichtsvermogen kwijt. Aan de andere kant: als de operatie een maand later was uitgevoerd, dan was ik er misschien niet meer geweest.’

 Marloes werd hiermee één van de 140.000 Nederlanders die jaarlijks te maken krijgt met niet-aangeboren hersenletsel (NAH). Van die groep is een kleine twintigduizend mensen jonger dan 24 jaar. Een bekend en recent voorbeeld is die van voetballer Abdelhak Nouri, die in elkaar zakte tijdens een wedstrijd.

Na de operatie mocht Marloes naar huis, maar haar omgeving kon haar niet de hulp bieden die ze nodig had. Daarom ging ze naar een revalidatiecentrum, waar ze een jaar therapieën volgde. Ze had een fijne tijd, maar bij thuiskomst stuitte ze op onbegrip van haar omgeving. Ze was toch gerevalideerd? Ze was toch weer beter? ‘Gas erop, en we gaan er weer voor. Dat was de houding van mijn omgeving.’ Het bleken onrealistische verwachtingen. Ze werd afgekeurd en simpele huishoudelijke taken, zoals boodschappen doen of de badkamer schoonmaken, werden vanwege de vele prikkels veel lastiger dan voorheen.

 

Kinderen

Toen haar twee kinderen werden geboren, stak ze haar energie in hen. Dat ging goed – tot haar scheiding. ‘Mijn relatie is, denk ik, ook deels gestrand is door mijn hersenletsel.’ Ze kwam alleen voor de opvoeding van haar kinderen te staan, en toen kwam ze zichzelf tegen: ‘Een half jaar geleden was ik behoorlijk gedeprimeerd. Het hoefde van mij niet meer. Als ik de volgende ochtend niet meer wakker zou worden, dan vond ik dat prima.’

Het is onderdeel van de psychische en emotionele schade die vaak bij NAH komt kijken, weet ook Marloes. ‘Ik moest mijn toekomstbeeld bijstellen. Dromen die ik had, kon ik vergeten. Ik had bij de politie gewild. Motor willen rijden. Zelfstandig met mijn kinderen op vakantie kunnen gaan. Ik moest van steeds meer wensen afstand doen. Het zijn maar kleine dingen, maar je wereld wordt steeds kleiner. Dat was, en is nog steeds, moeilijk.’

Hoewel haar kinderen nu op een leeftijd komen dat ze merken dat ‘er iets is met hun moeder’, blijft de onwetendheid nog steeds een ding. ‘Als je mij in de supermarkt tegen komt, dan zie je niets aan mij. Of als ik zeg dat ik moe ben, krijg ik soms vreemde reacties. ‘Je zit toch al de hele dag thuis? Je doet toch niks? Hoe kan je dan moe zijn?’ Dat zeggen mensen.’

Publiekslezing

Sinds december is Marloes onder behandeling bij Interakt Contour en het gaat nu beter met haar. ‘Weten dat er meer mensen zijn die hetzelfde voelen als ik, dat vond ik heel prettig.’

 

Om niet-aangeboren hersenletsel meer onder de aandacht te brengen, wordt op dinsdag 3 oktober een publiekslezing georganiseerd. Gastsprekers als kinderrevalidatiearts Karin Huizing en GZ-psycholoog Martine Sinnema vertellen onder meer over de oorzaken en gevolgen van NAH. Ook persoonlijke verhalen van jongeren met NAH uit de Noordoostpolder komen voorbij. De lezing is vanaf 19.30 in de Flevomeer Bibliotheek in Emmeloord.

Dit interview is geschreven door Leon Smit

 




Shares